Het begon allemaal met het fotograferen van amfibieën en via reptielen groeide het uit naar wat het nu is geworden, een uit de hand gelopen hobby. Tenminste, dat denk ik soms wel eens want weer of geen weer ik moet er op uit om te fotograferen. Doe ik het niet dan ben ik de hele dag chagrijnig. Maar goed, amfibieën en reptielen dus. Nederland kent drie soorten slangen waarvan er maar één hier in het westen voorkomt. En om dit soort te kunnen fotograferen moet ik nog altijd een minuut of 30 rijden. Allemaal dus niet erg lokaal te noemen dus.

Ik heb het dan over ringslangen oftwel Natrix natrix helvetica. Helvetica duid op het ondersoort en er bestond (of bestaat misschien nog wel) ergens in het westen een kleine populatie Natrix natrix persa. Een ander ondersoort dus afkomstig uit Frankrijk meegenomen door iemand die op vakantie was in Frankrijk en welke ze hier heeft gedumpt. Geen goed woord voor over natuurlijk en hoe vreselijk dom dit wel niet is valt hier te lezen. In Nederland kennen we dus alleen het ondersoort helvetica. 

Het enige juiste moment om een ringslang te kunnen fotograferen is in de vroege ochtend ergens in het voorjaar wanneer de zon een beetje aan kracht begint te winnen. Meestal is dat eind maart. De dieren, koudbloedig uiteraard, warmen zich dan op aan de eerste zonnestralen en zijn op dat moment nog niet zo snel waardoor ze goed benaderbaar zijn en dus ook goed te fotograferen. Nou ja goed, redelijk goed want het kan verkeren per individu.

En dit alles zonder ze verstoren uiteraard waarbij, overbodig te vermelden, hanteren absoluut een slecht plan is. In de maanden maart en april maak je dus de beste kans, hier in het westen althans. Uiteraard zijn de dieren het gehele jaar aanwezig maar zodra het een beetje begint op te warmen zal ook het onkruid snel toenemen en ben je eigenlijk kansloos. Daarom beperk ik me altijd tot maart of hooguit begin april, vroeg op en languit tussen de net opkomende brandnetels. Dat is voor mij het fotograferen van ringslagen.

 

 

ringslang1 border

16 Replies to “In the beginning…”

  1. Wat een geweldige serie. Haarscherp en zelfs mooie portretten. Ook je verhaal erbij is weer fijn om te lezen.
    Wie weet heb ik geluk half april als ik een weekje bij het Dwingelderveld op vakantie ben.
    Ik mis trouwens de foto met zijn tongetje eruit….die had je toch ook?

    groetjes Ghita

    1. Dankjewel Ghita! Het klopt inderdaad dat ik die er met dat tongetje aanvankelijk niet op had gezet. Ik was niet helemaal tevreden met de diafragma instellingen van het moment. Maar ach, hij staat er bij 🙂

      Gr. Jan

  2. Heb nu pas de hele serie gezien en snap nu ook de opmerking over de brandnetels.
    Heb er nooit bewust naar gezocht maar heb er wel eens eentje gezien hier bij de Worm.
    Een onnederlands grensriviertje waar ze voorkomen.
    Er schijnen speciale broedhopen voor te worden gemaakt.
    Ga er eens extra naar uitkijken.
    Je foto’s nodigen daar naar uit.
    Complimenten en groet, arnold

    1. Dankjewel Arnold!

      Ja die brandnetels zijn geen feestje maar ach, je moet er iets voor over hebben 🙂 Die broedhopen zijn erg belangrijk inderdaad. Feitelijk zijn dit niets meer dan hopen dood riet/blad wat gaat rotten en broeien. Ideale temperatuur voor de eieren dus. Ik doe het al weer redelijk wat jaartjes en het en het blijft apart om een slang in het wild te zien.

      Gr. Jan

  3. Leuk om niet alleen de prachtige foto’s van jou te zien, maar ook de gedachten erachter te lezen. Geen plaatje is zo maar een plaatje. Daar zit veel energie, voorbereiding , kilometers en liefde in. Dank je wel Jan!

  4. Met veel plezier je verhaal gelezen, leerzaam je bent een man met een passie, ik kan alleen maar zeggen te gek, de foto’s zijn in een woord prachtig

  5. Mooi Jan! Ringslangen zitten hier jammer genoeg nauwelijks waar ik woon. Jouw verhaal van “er op uit moeten herken ik wel, alhoewel ik er niet chagrijnig van wordt, wél steeds onrustiger.
    Een mooie serie heb je hier neer gezet! Toppie!

Leave a Reply

Your email address will not be published.