We zijn zes maanden verder en ik krabbel moeizaam en langzaam weer op. Soms sta ik om half 5 op en fiets ik rond kwart over vijf in de ochtend het duin in. Het is een manier om je hoofd leeg te maken zegt men maar dat lukt me niet echt. Verfrissend werkt het wel en het doet me in ieder geval goed. Zo ook afgelopen weekend.
Door het het duin waar ik verschillende reeën wist vast te leggen fietste ik steeds verder en kwam uiteindelijk op de aangrenzende landgoederen terecht. Ik ken daar verschillende plekken met bosuilen waarvan één de minst betrouwbare maar wel mooiste is. Meestal zit er geen uil, soms één maar dit keer maar liefst twee. De holte is groter dan had ik gedacht want op enig moment zag ik één van de twee naar achteren gaan en min of meer verdwijnen achter de uil die voor de opening zat. Een behoorlijke ruimte dus ondanks dat de opening maar klein is. Die kleine opening zorgde er wel voor dat ik hele mooie foto’s kon maken simpelweg omdat ze beide naar buiten wilde kijken.
