Ik ben geboren in ÊÊn van de beruchtste wijken van Den Haag, destijds misschien wel van heel Nederland. Het directe gevolg daarvan was dat ik als kleuter niet buiten kon spelen. Simpelweg te gevaarlijk. Dus ik speelde wat op het ‘plaatsje’ zoals mijn moeder dat noemde en verveelde me een ongeluk. Nu ben ik altijd geintresseerd geweest in techniek en die interesse zat er al vroeg in. Als klein ventje van een jaar of 5 wilde ik perse weten hoe alles werkte. Maakte alles kapot om het dan weer te ‘maken’. Uit verveling vooral.
En zo had ik dus de koekkoeksklok van mijn moeder grondig geobserveerd en wilde perse weten hoe dat werkte met dat vogeltje wat het deurtje open deed, naar buiten kwam, ‘koekoek’ riep en het deurtje weer sloot. Ik moest het weten gewoon en in een onbewaakt ogenblik kroop ik vanaf de stoel op het dressoirkastje en met een schroevendraaier wrikte ik het vogeltje er uit. Er was niet veel aan vond ik en koekkoek zei hij ook al niet meer. Geen success dus en de koekoek hebben we nooit meer gehoord.
Toen ik van de week dit steenuiltje zag had ik ineens een trip down memory lane tot aan het vogeltje en de welgemikte tik van mijn moeder toe.
Prachtig verhaal, leuk om even mee terug te gaan in de tijd .
Dankjewel Dina, waargebeurd verhaal đ
Gr. Jan
Dat is een herinnering zeg! Ik heb ooit een leuke foto van mijn zoon(tje) gemaakt, die idd ook het deurtje opentrok om te kijken of hij de koekoek eruit kon halen. Ik weet nog dat mijn zoontje superbruin was en een wit t-shirt aan had. Nou ja.
Jammer dat jouw buurt niet veilig was. Ook voor je moeder denk ik.
Prachtige foto’s. Dat die ogen zo geel zijn! Ze kijken zo doordringend.
Dankjewel Aritha!
De buurt was inderdaad niet veel maar de herinneringen des te mooier.
Ik denk dat jongens sowieso meer onderzoekend zijn. Ik sloopte alles đ
Gr. Jan
Leuk verhaal en prachtige foto’s van het schattigste uiltje dat er in Nederland is.
groetjes Ghita
Haha inderdaad, die scoort hoog qua cuteness đ
Gr. Jan