Het was een jaar zoals ik dat niet eerder heb meegemaakt. In theorie speelde alles zich in 2025 af, maar toen de bronst begon was het nog maar een maand of zes geleden. Ik maakte veel nog half verdoofd mee.
Een advies dat je dan vaak krijgt is: trek eropuit, dan kun je even je hoofd leegmaken. Ik heb geen idee hoe je dat doet. Waar ik ook naartoe ging, mijn gedachten en gevoelens gingen gewoon met me mee. Soms leek het buiten zelfs alleen maar erger te worden. Tegelijkertijd weet ik dat buiten zijn en de natuur me goed doen. Dat is altijd zo geweest en waarschijnlijk was dit dan ook het beste wat ik kon doen. Ik was daarom bijna iedere dag in het duin te vinden.
De bronst verliep door de enorm warme zomer anders dan in voorgaande jaren. Ik zag genoeg, maar vrijwel alles gebeurde in de heel vroege ochtend, direct na zonsopkomst. Overdag veranderde het duin in een bakplaat die ‘s avonds nog lang nazinderde.
Ik had me voorgenomen me dit jaar vooral toe te leggen op twee concurrerende reebokken. Een paring had ik vorig jaar al mooi weten vast te leggen, maar een echt gevecht tussen twee bokken nog niet. Helaas is dat ook dit jaar niet gelukt en bleef het opnieuw bij een paring.
Toch heb ik veel gezien en ben ik best tevreden over de foto’s die ik dit seizoen heb kunnen maken. Onderstaande foto’s zijn dan ook echt maar een kleine selectie. En misschien is het maar goed ook dat niet alles lukt. Zo blijft er altijd nog iets te wensen over.
